Jest to bardzo wygodny i komfortowy sposób na ogrzanie domu. Wynika to z korzystnego pionowego rozkładu temperatury. Koszty ogrzewania też są niższe dzięki niższej temperaturze ogrzewanej powierzchni i oddawanie ciepła przez promieniowanie. Kolejną zaletą jest brak widocznych elementów grzejnych. Jednak ogrzewanie takie wymaga specjalnej budowy i zwrócenia uwagi na szczegóły. Jeśli już na samym początku popełnimy błędy to ich eliminacja w trakcie używania będzie bardzo kłopotliwa. Są systemy do ogrzewania podłogowego które montujemy na sucho, najczęściej stosowane w domach szkieletowych. Są one proste w montażu i nie sprawiają problemu. Jednak ja bardziej popularną metodą jest metoda mokra czyli pokrywanie rur lub kabli wylewką betonową. Nie jest to bardzo proste więc możemy popełnić sporo błędów. Najbardziej popularnym rozwiązaniem jest sieć rur przez które przepływa ciepła woda. Pamiętajmy że grzejnikiem w takiej sytuacji jest cała podłoga, zatem szczególną uwagę musimy tez zwrócić na podłoże. Podłoże powinno być gładkie i czyste byśmy mogli przystąpić do pracy.  Pamiętajmy by podłoże które będzie ułożone na gruncie starannie zabezpieczyć przed wilgocią. Wzdłuż ścian należy ułożyć taśmę która zapewni dylatację. Chodzi o zachowanie odstępu między ścianą a powierzchnią grzejną. Ważne by taśma przylegała na całej długości ściany. Jednocześnie musimy pamiętać by wylewka nie dostała się poza taśmę. Dylatacje są potrzebne we wszystkich warstwach podłogi, zarówno przy izolacji cieplnej jak i w warstwie wykończeniowej. Wszyscy wiemy że najlepszym elementem na wykończenie ogrzewania podłogowego jest terakota. Jednak możliwe jest także położenie parkietu. Aby klepki się nie odklejały i odkształcały to nie można dopuścić do dużych zmian wilgotności drewna. Dlatego parkiet taki należy układać dopiero po dokładnym wygrzaniu całej płyty grzewczej. Dzięki temu odparuje z niej cała woda która mogła by się przedostać do klepki. Układanie rozpoczynamy od razu po wygrzaniu aby wilgoć nie została przez podkład ponownie wchłonięta. . Zatem drewniana posadzka i ogrzewanie podłogowe wcale się nie wykluczają. Temperatura jednak musi być utrzymywana na stałym poziomie co spowoduje że drewno nie będzie się odkształcało. Czas wygrzewania płyty grzejnej nie powinien być krótszy jak siedem dni. Najlepszym drewnem na taką podłogę będzie: merbau, iroko, dąb, akacja,. Pamiętajmy ze najwięcej problemów wynika z niewłaściwego przygotowania podłoża i złego ułożenia izolacji cieplnej.

Deski nie SA stabilnym podłożem pod okładziny z płytek, dzieje się tak ponieważ każda z nich ugina się  niezależnie. Najlepszym rozwiązaniem były wykonanie betonowej szlichty, ale nie jest to wszędzie możliwe. Stropy mocne z grubymi deskami i bez szpar można zaszpachlować masą cementową. Innym rozwianiem polecanym na każdą podłogę jest ułożenie na deskach pyt np. OSB. Płyty powinny być grube po to by miały odpowiednią sztywność. Powierzchnię należy zagruntować i uszczelnić. W ten sposób zapobiegniemy wchłanianiu wody co może w przyszłości doprowadzić do zniekształceń podłoża. Najlepszym rozwiązaniem może się okazać użycie płynnej foli, po jej ułożeniu powinno się powierzchnię posypać piaskiem kwarcowym dzięki czemu zwiększy się przyczepność. Następnie możemy mocować płytki. Musimy też zwrócić uwagę na wypełnienia szczelin między Pytlakami. Większość z oferowanych zapraw fugowych ma odporność na wilgoć. Jednak szczególną uwagę musimy zwrócić na podłogi ogrzewane. W takich sytuacjach musimy zastosować masy wysoko elastyczne które zniwelują naprężenia powstające na skutek zmian temperatury. Jeśli chodzi o renowacje sufitu to możemy pokusić się o wykonanie tzw. sufitu podwieszanego. Najczęściej stosowanym rozwiązaniem jest sufit podwieszany zbudowany na ruszcie metalowym i płyt kartonowo gipsowych. Możemy pokusić się o budowę sufitu z wbudowanym oświetleniem. Pamiętajmy by pod stropem zostawić miejsce na przewody elektryczne. Pamiętajmy by przed wycięciem otworów dokładnie je rozplanować. Jeśli jest to możliwe to starajmy się by otwory na oświetlenie nie wypadały na krawędziach. Czasem zaleca się dodatkowe wzmacnianie krawędzi płyt poprzez zastosowanie dodatkowych profili rusztu. Jeśli mamy zamiar malować ściany to musimy wybrać farby akrylowe  z przeznaczeniem do łazienek. Ale to nie warunek bowiem doskonale w łazienkach sprawdzają się farby lateksowe, poliuretanowe a nawet olejne. Ciekawym rozwiązaniem może być odnowienie starej wanny. Musimy najpierw upewnić się czy mamy wannę emaliową czy akrylową., bowiem jedną i drugą odnawia się inaczej. Emalię można pomalować farbą poliuretanową ale wcześniej należy ubytki emalii uzupełnić masą szpachlową i całość wyszlifować. Następnie nanosimy diwie warstwy farby podkładowej. Odnawianie powierzchni akrylowych nie jest aż tak trudne. Innym ciekawym rozwiązaniem jest obmurowanie wanny. Najprostszym rozwianiem jest wykorzystanie do tego celu bloczków betonu komórkowego i cienkiej zaprawy klejowej.

Pierwszym zadaniem z jakim musimy się zmierzyć jest usunięcie starej glazury i terakoty. Najprostszym sposobem jest skucie jej za pomocą młotka  przebijaka nazywanego też meslem. Jeśli mamy taką możliwość to możemy skorzystać z młotowiertarki z funkcja kłucia, znacznie to przyśpieszy prace. Będziemy musieli się zastanowić co zrobić ze spora ilością gruzu jaka pozostanie po tej czynności. Najprostszym rozwiązaniem jest zapakowanie go w worki, i tu warto zaznaczyć że lepiej wcześniej przygotować sobie worki papierowe lub materiałowe. Raczej w standardowych domostwach nie ma ciężarówek więc lepiej zamówić wywóz na wysypisko przez specjalną firmę. Dzięki temu we wskazane miejsce będzie podstawiony kontener i później zabrany. Wywóz kontenera o przykładowej pojemności 4m3 może kosztować 300-400zł zależnie od regionu. W ten sposób odsłonimy często bardzo nierówne ściany i podłogę. Przed rozpoczęciem kolejnych prac należy zadbać by powierzchnie były jak najbardziej gładkie. Ze ścian usuwamy starą farbę okładziny i resztki płytek i kleju. Następnie za pomocą poziomicy wytyczmy linie stanowiące pion i poziom. Pierwszą metodą wyrównywana jest naniesienie zaprawy podkładowej. Także zaprawę nakładamy na zagruntowane wcześniej ściany, należy to zrobić jeden dzień wcześniej (zagruntować). Innym rozwiązaniem jest suchy tynk, czyli płyty gipsowo kartonowe. Płyty takie można przykleić do ścian odpowiednimi zaprawami lub przykręcić do stalowego rusztu jaki wcześniej musimy wykonać na ścianie. Jeśli chodzi o podłogi to podobnie, po oczyszczeniu i zagruntowaniu najlepiej wylać zaprawę cementową samopoziomującą. Ma ona specjalną konsystencję i po rozrobieniu z woda rozpływa się równomiernie po podłodze. Wylewka taka jednak zniweluje nam tylko nierówności sięgające max 1cm.  Jeśli nasze nierówności są większe to musimy użyć tradycyjnej zaprawy podkładowej. Jeśli decydujemy się już na położenie okładziny to wstrzymajmy się z tym. Bowiem w łazience SA miejsca które są szczególnie narażone na kontakt z wodą, SA to okolice wanien, umywalek itp. Takie miejsca najlepiej pomalować płynną folią uszczelniającą. W ten sposób tworzy się powłokę o grubości ok. 2mm.  Kolejnym krokiem jest wybór płytek, pamiętajmy że rozmiar płytek decyduje o rodzaju zaprawy i sposobie prowadzenia prac. Najtrudniej układa się największe płytki których bok przekracza 50cm,  dlatego że musimy zadbać by pod całą ich powierzchnią znalazła się zaprawa. Pamiętajmy by grubość spoiny nie była mniejsza jak 5mm. Klej na ściany powinien mieć wysokie wiązanie początkowe, dzięki któremu położone płytki nie będą od razu odpadały.