Jest to rozwiązanie dla tych, którzy chce zbudować szybko taras i nie konserwować go latami. Elementy kompozytowe stają się coraz bardziej popularne, są zamiennikiem drewna, szczególnie tego egzotycznego. Producenci oferują gotowe systemy tarasowe w skład, których wchodzą legary, deski, maskownice i łączniki. Dzięki temu można mocować deski bez widocznych wkrętów.  Do tego wszystkiego dają oni jeszcze listwy ułatwiające montaż. Deski kompozytowe wszędzie są takie same, nie mają sęków. Są idealnie proste, po montażu nie widać tanich żadnych wkrętów czy tez gwoździ. Kompozytowy materiał nie wymaga od nas kładzenia izolacji przeciwwilgociowej, legary można kłaść bezpośrednio na betonowej płycie. Jednak muszą one przylegać do niego równo, dlatego tez bardzo ważna jest wylewka, która musi być jak najbardziej równa. Na pierwszy rzut oka kompozyty te tworzą powierzchnię niczym normalne ryflowane deski. Deski tego typu są bardziej wygodne w układaniu niż zwykłe, jednak mogą sprawić problemy przy wykończeniu i dopasowaniu do nietypowych miejsc. Jeśli deskę będzie trzeba zwęzić to może być problem z jej zamontowaniem. Panel taki ma wyprofilowane krawędzie, dlatego montaż inny nić w instrukcji może okazać się niemożliwy. Deski tego typu są w środku puste, widać to na końcu tarasu, dlatego producenci oferują specjalne listwy maskujące. Co najważniejsze deski takie nie wymagają malowania czy też innego odnawiania. Nie są one jednak odporne na wysoką temperaturę i działanie tłuszczu, dlatego nie zaleca się grillowania na takim tarasie. Mogą tez wystąpić na nich odbarwienia na skutek działania promieni słonecznych. Deski takie, inaczej niż większość popularnych gatunków drewna jednolity kolor. Jednak tak samo jak w przypadku płytek ceramicznych oszczególnie partie mogą się różnić od siebie odcieniem. Dlatego tez dobranie identycznego koloru w razie konieczności dobrania deski może okazać się bardzo trudne. Deski takie są produkowane w wielu barwach, niektóre przypominają naturalne kolory drewna, jednak i są tez zupełnie innych kolorów takich jak niebieskie czy też zielone. Koszt budowy takiego tarasu może być bardzo różny. Cena całego systemu może się wahać od 250 do 400zl za jeden metr kwadratowy. Z dobrych gatunków drzew będziemy musieli za taki taras zapłacić wcale nie mniej. Na przykład z modrzewia syberyjskiego – 200zł, ale z lapacho już 400zł za metr kwadratowy.

Żywopłot nie tylko chroni nasz dom i ogród ale też jest to doskonała ozdoba, dlatego trzeba o niego dbać. Prawo nasze nic nie mówi na temat tego w jakiej odległości od granicy działki powinien znajdować się asz żywopłot. Jeśli żywopłot będzie się znajdował od strony sąsiada to warto z nim uzgodnić  sprawy sporne by uniknąć ewentualnych problemów. Zależnie od szerokości i wysokości roślin powinny one się znajdować od 0,75 do 1,5 metra. Żywopłot taki ochroni nas przed ciekawskimi ale nie tylko, jest to doskonała ochrona przed wiatrem, mniej kurzu z ulicy też się dostanie na naszą działkę. Żywopłot będzie też stanowił piękne i charakterystyczne tło dla kompozycji w naszym ogrodzie. To jakich roślin użyjemy na żywopłot powinniśmy przemyśleć na samym początku biorąc pod uwagę hasze upodobania. Nie bez znaczenia jest też rodzaj gleby na działce. Na dużych działkach można założyć żywopłot swobodnie rosnący, który zależnie od posadzonych roślin zajmie nam od 1 do nawet kilku metrów szerokości. Jeśli mamy mniejszą działkę to musimy zdecydować się na żywopłot formowany który tworzy zwartą i zieloną ścianę. Ten element ogrodu może ale nie musi tworzyć wartej monolitycznej ściany. Czasem bardzo dobrze prezentują się żywopłoty z połączenia kilku gatunków krzewów. Można tu dowolnie komponować rośliny różniące się odcieniami. Prace ogrodowe zaczynamy od dokładnego przekopania i usunięcia chwastów. Potem a pomocą sznurka zaznaczamy linię żywopłotu. Rośliny sadzi się w odległości od 30 do 50cm przy  żywopłocie formowanym i co 30 – 70 cm przy żywopłocie nieformowanym. Czasem sadzi się je w dwóch rzędach na przemian, plusem tego rozwiązania jest szczelna zasłona uzyskana bardzo szybko. Na dno wykopanego dołka wkładamy kompost wymieszany z torfem w proporcji 2:1. Przed posadzeniem korzeń rośliny wkładam na kilka minut do naczynia z wodą. Potem oglądamy i usuwamy uszkodzone korzenie. Potem roślinę umieszczamy w dołku i przysypujemy ją. Potem koron ich przycinamy 15 – 20 cm nad gruntem dzięki czemu będą się lepiej rozkrzewiać. Możemy też posypać podłoże korą dzięki czemu ograniczmy parowanie wody z gleby. Pielęgnacja to przede wszystkim częste odlewnie. Rośliny te zazwyczaj potrzebują dużo wody. Warstwa kory grubości około 10cm nie tylko zabezpieczy przed parowaniem ale i ochroni korzenie przed przemarznięciem. Jeśli chodzi o cięcie to jest ono potrzebne przede wszystkim przy żywopłotach z roślin liściastych. Jeśli chodzi o nawożenie to przez pierwszy rok powinno się odnywac tylko połową zalecanej dawki.

Płyty tego typu mają mało wad a zalet całe mnóstwo, spróbujmy się im przyjrzeć. Płyty tego typu są tańsze od drewna dzięki temu ze nie trzeba ścinać dużych drzew by zapewnić drewno odpowiednich wymiarów. Często pyty te są wykowane nawet z odpadów tartacznych ale najczęściej z wyrzynów pielęgnacyjnych. Mimo tego parametry techniczne takiej płyty są zwykle lepsze do samego drewna. Oprócz OSB mają jednakową strukturę, dzięki czemu ich wytrzymałość jest jednakowa w każdym miejscu. Płyty te są produkowane w dużych formatach dzięki czemu szybko i sprawnie się je montuje. W konstrukcji płyt używa się klei które dodatkowo poprawiają odporność na wilgoć i wodę. Jednak budulec i klej powoduje ze płyty te są łatwo palne, jest to ich podstawowa wada. Pierwszym rodzajem płyt jest sklejka, jest to sprasowanie pod ciśnieniem nieparzystej liczby arkuszy. Włókna w sąsiednich arkuszach są zawsze skierowane prostopadle względem siebie. Materiał ten jest produkowany w wersji szlifowanej lub nieszlifowanej. Pod względem jakości wyróżnia się cztery klasy E, I, II, III. Płyta taka może być wykorzystywana do konstrukcji ścian działowych i nośnym w budownictwie szkieletowym, możemy  niej wykonać sufit podwieszany itp. Sklejka ma najlepsze parametry techniczne zwłaszcza na odkształcanie. Kolejną grupę stanowią płyty wiórowe które są prasowane pod ciśnieniem za pomocą specjalnych klejów. Ich powierzchnia może być porowata lub gładka. W naszym kraju najpopularniejsze są płyty OSB i MFP. Pierwsza z nich ma włókna o ukierunkowanych wiórach płaskich, jej budulcem jest sosna z wyselekcjonowanego drewna. Płyta taka składa się z trzech warstw. Dwie zewnętrzne warstwy są tworzone przez wióry ułożone równolegle do dłuższej krawędzi płyt, a w warstwie wewnętrznej są ułożone prostopadle do niej. Dzięki temu płyta jest sztywna i odporna na zginanie. Płyta taka nie ulga odkształceniu, nie ma pęknięć ani zadr, jest łatwa w obróbce i montażu, jest ona też dość odporna na działanie wilgoci. Dostępne są płyty o grubości od 6 do 32 mm. Obecnie na ryku dominuje płyta OSB SF-B jest to materiał niepalny, nie powduje ona rozprzestrzeniania się ognia. W jej składzie znajdują się substancje chemiczne które pod wpływem ognia tworzą wodę techniczną. Jeśli płyta taka ma bć używana jako wykończenie to musi ona być pokryta tapetą wzmocnioną włóknami szklanymi lub musi być polakierowana. Płyty takie dobrze sprawdzają się jako tani i nie standardowy sposób na wykończenie domu.